Met hart en ziel

*In liefdevolle herinnering aan mama, die drie jaar geleden vol overtuiging naar haar God ging

De kern van de harpworkshop gisteren en de keuze van liederen voor de kerkdienst van vandaag lijken te leiden naar de dag van morgen. Dan is het drie jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed; in de volle overtuiging dat ze naar Jezus, naar de hemel zou gaan.

In de Engelstalige harpworkshop ging het over muziek leren spelen op gehoor, en het dan by heart naspelen. In het Nederlands doen wij dat uit ons hoofd; behalve de Engelsen doen ook de Fransen het par coeur. Vreemd. Waar is dat in de vertaling ooit misgegaan? Ook het Latijn gaat nog uit van ‘weten vanuit je hart’. En dat is een heel ander soort weten, zo betoogde ook onze Schotse docente.

‘Als muziek via het hoofd, naar het hart, naar de handen gaat, dan pas blijft het hangen. Het is heel anders als je muziek vanaf notenschrift leert’, zo zei ze. Toen dacht ik nog: leuk gezegd, maar hoe doe je dat? Vandaag in de kerk trof het me ineens dat het zo werkt en dat het geen kwestie is van doen, maar eerder van ervaren. Muziek die in je ‘hartgeheugen’ zit, brengt je op een heel ander niveau van weten, van herkenning.

Mama’s voorbereiding op de naderende dood, en haar vertrouwen straks veilig in Jezus’ armen te zijn hebben een onuitwisbare indruk op mij gemaakt. Ik bezoek sindsdien haar kerk, op zoek naar wat ‘geloof’ kan zijn. Soms ben ik tijdens een kerkdienst diep geroerd en heb ik geen enkel rationeel idee waarom. ‘Iets’ raakt me, en ik laat dat maar gewoon gebeuren. Ik hoef niet alles met mijn brein te snappen.

Zo werd ik enkele weken na mama’s uitvaart diep ontroerd door een lied dat gezongen werd. Geen idee waarom. Weer enkele weken of misschien maanden later gebeurde het opnieuw. Overmand door emoties lukte het me niet mee te zingen. Het lied – vooral de melodie – zei me iets, maar wat? En waar kende ik dit van? Toen bleek dat het een van de liederen was waar mama erg van hield en wat op haar verzoek bij haar uitvaart is gezongen – en dat had ik niet in mijn hoofd opgeslagen, maar blijkbaar wel in mijn hart.

Het is een prachtig lied in E-mineur, met een tekst die de relatie tussen mama en God precies weergeeft. Met hart en ziel zal ze dit vaak gezongen hebben, met hart en ziel heeft ze het overgedragen aan ons, aan mij. Vandaag werd het weer gezongen in de dienst, en nog steeds kan ik het niet meezingen vanwege de tranen. Mama is dan weer even dichterbij dan ooit.

vriendelijk licht

Zo vriendelijk en veilig als het licht

zo als een mantel om mij heen geslagen

zo is mijn God, ik zoek zijn aangezicht

ik roep zijn naam, bestorm hem met mijn vragen,

dat Hij mij maakt, dat Hij mijn wezen richt.

Wil mij behoeden en op handen dragen.

Want waar ben ik, als Gij niet wijd en zijd

waakt over mij en over al mijn gangen.

Wie zou ik worden, waart Gij niet bereid

om, als ik val, mij telkens op te vangen.

Ik leef niet echt, als Gij niet met mij zijt.

Ik moet in lief en leed naar U verlangen.

Spreek Gij het woord dat mij vertroosting geeft,

dat mij bevrijdt en opneemt in uw vrede.

Ontsteek die vreugde die geen einde heeft,

wil alle liefde aan uw mens besteden.

Wees Gij vandaag mijn brood, zowaar Gij leeft –

Gij zijt toch zelf de ziel van mijn gebeden.

(Tekst: Huub Oosterhuis / Melodie: Bernard Huijbers

Tussentijds 120)

Advertenties

One thought on “Met hart en ziel

  1. Pingback: Harpmuziek in Óðinn’s vi (2): Blind vertrouwen – fra det gule hus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s